Karolina Walczowska i jej świat przez By My Eye
Karolina Walczowska to kobieta, której życie zdaje się toczyć się w rytmie odliczania do kolejnego wyjazdu, kolejnego lotu, kolejnej granicy do przekroczenia. Jej kanał By My Eye to nie tyle dokumentacja podróży, ile intymny dziennik młodej kobiety, która przypadkiem trafiła na ideę, że świat może być jej pokojem, a kamera – przyjacielem. Początkowo filmowała, jak wielu innych, chwile lokalne: karting w Krakowie, termalne wody w Szaflarach, wystawę Van Gogha w mieście, które znała od zawsze. Wtedy jeszcze nie wiedziała, że te pierwsze kroki po południowej Polsce to tylko rozgrzewka przed tym, co się zaraz wydarzy.
W 2016 roku życie Karoliny przybrało nieoczekiwany obrót — trafiła na program Erasmus, a jej nowym domem został Neapol. To tam zaczęła się prawdziwa przygoda. Miasto pełne kontrastów, gdzie chaos ulic spotyka się z ciszą wybrzeża, gdzie wezuwiusz wisi nad miastem jak przypomnienie o przemijalności, a młode pary wspinają się na wulkan nie po widoki, ale po intymność — takie właśnie rzeczy zaczęła opowiadać. Jej kamera, początkowo nieśmiała, szybko przywykła do ruchu, do tłumów, do obcych języków. Zaczęła pokazywać nie tylko to, co widać na przewodnikach, ale to, co czuć: zapach lodów w Castellammare di Stabia, chłód marmurowych posadzek w katedrze w Lizbonie, czy ciepło słońca nad Atlantykiem w Cabo da Roca. Wtedy też pojawił się Manu, współtwórca z kanału Travel Therapy, który pomógł jej w pierwszych chwilach — nie wiadomo, czy jako kolega, czy raczej techniczny anioł stróż, ale jego obecność odcisnęła się w tych wczesnych filmach jak cień na tle słońca.
Z Lizbony, którą pokazywała z tą samą miłością, z jaką ktoś opowiada o pierwszym prawdziwym uczuciu, Karolina przeniosła się na wybrzeże Sorrento, do Matera, do Capri — tej drogiej, ekskluzywnej wyspy, na którą trafiła dzięki przyjacielowi pracującemu na jachcie MSC Meraviglia. Tam, wśród luksusowych kajut i panoramicznych tarasów, zaczęła żartobliwie mówić o swoim życiu na Erasmusie jako o dolce vita, i choć to brzmiało jak klika, to było prawdą — jej codzienność stała się poezją małych przyjemności: włoskie śniadanie z espresso i cornetto, randki w Soho Sushi, rozmowy z koleżanką Paulą, która otworzyła jej drzwi w Sewilli i dała dach nad głową podczas wyprawy do Hiszpanii.
To właśnie Hiszpania stała się dla Karoliny odkryciem, które przyszło z opóźnieniem — nigdy wcześniej nie była w tym kraju i, jak przyznawała, bardzo tego żałowała. Jej wizyty w Kadyksie, Zaharze de los Atunes, Sewilli i Kordobie to nie tyle turystyczne przystanki, ile emocjonalne przesilenia. Pierwszy raz w meczecie w Kordobie, pierwszy raz w oceanie w listopadzie, pierwszy raz z hiszpańską kuchnią — wszystko to opowiadała z mieszaniną zachwytu i lekkiego niedowierzania, jakby nie mogła uwierzyć, że to ona tam jest, że to ona to doświadcza. A kamera, choć czasem nagrała w niskiej rozdzielczości — bo, jak szczerze przyznawała, zawaliła z ustawieniami — i tak przekazywała esencję: ciepło, barwy, ludzi.
W międzyczasie pojawił się Emanuele, pierwszy gość jej kanału, który odpowiadał na pytania o to, co Włosi myślą o Polsce — i to był przełom. Karolina przestała być tylko obserwatorką, została rozmówczynią, moderatorką dialogu między kulturami. Potem przybył João z Portugalii, który mówił o Polsce jak o miejscu, do którego warto wracać. Te rozmowy, choć proste, były pełne ciepła i ciekawości — nie próbowały udowodnić niczego, tylko pokazywały, jak różne mogą być stereotypy od rzeczywistości.
Po powrocie do Polski jej świat nie zamknął się w Krakowie. Wręcz przeciwnie — zaczął się rozszerzać. Lourdes, Weissensee w Austrii, Malmo, Kopenhaga, Bergamo, Maroko — każde miejsce było nową kartą w jej osobistym atlasie. Zaczęła pisać dla Onet Podróże, co nadało jej wypowiedzi dodatkową wagę — teraz była nie tylko vloggerką, ale też dziennikarką podróży. Jej filmy stawały się bardziej koncepcyjne: lista rzeczy, które warto wiedzieć przed wyjazdem do Lizbony, potem do Włoch, potem do Wysp Kanaryjskich. Zniknęły natomiast wspomnienia o akademiku w Neapolu, o praktykach w Rimini — jakby te etapy zostały zamknięte, odłożone na półkę jako doświadczenie, nie jako treść.
Z czasem zmienił się też ton. Mniej spontaniczności, więcej porządku. Wciąż mówiła o tym, co ją cieszy, ale rzadziej pokazywała, z kim się bawi. Paula, Dominica, Manu, Emanuele — osoby, które kiedyś pojawiały się regularnie, przestały się pojawiać. Została sama z kamerą, z podziękowaniami w opisach, z zaproszeniami do komentowania. Ale nie było w tym smutku — raczej spokój. Karolina wydaje się kobietą, która wie, że nie wszystko trzeba pokazywać, że niektóre przyjaźnie trwają poza kadrerem.
Jej największe sukcesy to nie liczby, ale chwile: film z Capri, który zdobył serca widzów, wywiad z João, który pokazał, że można mówić o kulturze bez pretensji, czy podróż na Saharę, gdzie wśród piaszczystych wydm pokazała, jak turystyka może być bliska ludziom, a nie tylko krajobrazom. Nie powiodły się jej może filmy o włoskich kierowcach — tam żart był zbyt oczywisty, a kamera zbyt daleko od emocji. Ale to drobne potknięcie wobec całej palety doświadczeń.
Filmy, które zdobyły największą popularność, to te, gdzie Karolina była najbardziej autentyczna: o Lizbonie, o włoskim weselu, o śniadaniu w Neapolu. Tam, gdzie mówiła o tym, co kocha, a nie tylko o tym, co widzi.
Jej historia to opowieść o kobiecie, która przez cztery lata przeszła drogę od lokalnej uczennicy vlogów do międzynarodowej opowiadaчки o świecie — nie z ambicją bycia gwiazdą, ale z ciekawością człowieka, który wciąż się uczy, jak patrzeć.