Góra Dobra
Na początku był pomysł, może nie do końca nowy, ale za to pełen pasji — pokazać, że po Świętym Dniu Młodzieży coś naprawdę się zmienia. Że młodzi, którzy wrócili z katedr, ulic Krakowa i modlitw nad Wisłą, nie położyli się z powrotem na kanapie, tylko zaczęli działać. Tak, z gruntu, z niewielkim budżetem i dużą pewnością, że się da, powstał kanał Góra Dobra. Nazwa, choć niepozorna, niosła ze sobą dwoistość: rzecz geograficzna, ale i moralna — miejsce, gdzie robi się dobrze, gdzie się buduje, gdzie się wstaje. I właśnie o to chodziło.
Początkowo wszystko działo się w Krakowie, gdzie kamera pokazywała nie tyle grandiozne widowiska, ile wręcz przeciwnie — spotkania przy stole, rozmowy po mszy, zaproszenia do uczestnictwa. Pierwsze filmy były skromne: krótkie nagrania z wydarzeń, opatrzone opisami pełne entuzjazmu i odniesień do kodu katolickiego aktywizmu. Ale za tymi prostymi obrazkami krył się plan — stworzyć społeczność, która nie zniknie po festynie. Wkrótce pojawił się metropolita Krakowa, abp Marek Jędraszewski, gościem jednego z pierwszych spotkań, a jego obecność, choć odnotowana z lekkim humorem (nie zabrakło tortu po imieninach), nadała inicjatywie nieco oficjalności — jakby Kościół lokalny kiwnął głową i powiedział: „jestem z wami”.
To, co zaczęło się jako relacja z lokalnych imprez młodzieżowych, szybko się rozszerzyło. W 2018 roku kanał zaczął mówić o Panamie — o Światowych Dniach Młodzieży, które miały tam się odbyć. Ale nie chodziło tylko o zaproszenie, tylko o budowanie kontinuum: z Krakowa do Panamy, z modlitwy do działania. W lipcu 2018 roku, rok po lokalnych Targach Miłosierdzia, odbył się drugi ich cykl — już z koncertami, warsztatami, animacjami dla dzieci i świadectwami wolontariuszy. Było widać, że pomysł się rozrasta, że „Góra Dobra” staje się nazwą, pod którą można się schować, działając.
W styczniu 2019 roku wszystko przeskoczyło na poziom globalny. Seria vlogów o tytule Prosto z Panamy — aż trzynaście odcinków w ciągu miesiąca — stała się sercem kanału. Cała przygoda była opowiedziana krok po kroku: od pierwszego dnia w kraju, przez msze, spacer po ulicach, aż po wspólne zabawy i prośby o pomoc dla konkretnej osoby — trzyletniej Marysi Szlązak, chorej na nowotwór mózgu. Relacje były żywe, pełne emocji, często kręcone na telefon, ale z sercem. Pokazywały nie tylko pielgrzymkę, ale także konkretną solidarność — link do zbiórki był powtarzany niemal jak refren. Widzowie nie tylko oglądali, ale mieli szansę uczestniczyć.
Po powrocie z Panamy kanał nie przycichł, ale zaczął zmieniać ton. Zniknęły relacje z imprez lokalnych, zniknął Kraków z tytułów, a w jego miejsce pojawił się Rzym — krótki, tajemniczy vlog z 2019 roku, niewiele mówiący, ale sugerujący kontynuację kontaktów z ruchem międzynarodowym. Wkrótce jednak kamerę ponownie skierowano na misje — tym razem do Kenii. Seria Prosto z Kenii, siedem odcinków w ciągu miesiąca, opowiadała o pracy wolontariuszki imieniem Monika, która razem z Diakonią Misyjną Ruchu Światło Życie przebywała w Afryce. Relacje były już bardziej kameralne, skupione na dzieciach, rekolekcjach, modlitwie i codziennych zajęciach. Ale zawsze z prośbą: o modlitwę, o wsparcie finansowe, o uwagę. Diakonia Misyjna stała się niemal stałym partnerem narracji, a imię Ewy Korbut — członkini tej diakonii — pojawiło się w dwóch częściach rozmowy o misjach, które były jedynym dłuższym formatem analitycznym w całym dorobku kanału.
Jednak po letnim szale z Kenii wszystko nagle przycichło. Ostatni film z serii wyszedł 20 sierpnia 2019 roku. Od tamtej pory — cisza. Żadnych nowych projektów, żadnych vlogów, żadnych zaproszeń na pikniki czy spotkania. Nawet Małopolski Piknik Latino, który miał być wielką imprezą z tanцami, foodtruckami i zlotem motocyklowym, został wspomniany tylko raz i więcej o nim nie było słychać. Zniknęli też ludzie: Monika Motyczyńska, Marta Broś, Kinga Siuta i inni wolontariusze, którzy kiedyś pojawiali się w opisach filmów — ich imiona nie wróciły w żadnym z późniejszych materiałów.
Największym sukcesem kanału był odcinek Prosto z Panamy #7, który przekroczył pół tysiąca odsłon — sporo jak na niszę. To był film z uroczystości otwarcia Światowych Dni Młodzieży, pełen entuzjazmu i kolorów. Ale równie dobrze mógł być symbolem całości — chwili, gdy kamera znalazła się w centrum wydarzenia, gdy uczestnicy byli nie tylko relacjami, ale częścią rzeczywistości, którą warto pokazać. Z kolei największym niepowodzeniem była wyraźna utrata ciągłości po 2019 roku — projekt, który wyglądał jak budowa, nagle stał się archiwum.
Tematy, które kiedyś dominowały — lokalne spotkania w Krakowie, Targi Miłosierdzia, działalność przy ulicy Tynieckiej — zniknęły bez komentarza. Nie było żadnej deklaracji zamknięcia, żadnej refleksji po sezonie. Po prostu kamery przestały się włączać. Można by pomyśleć, że Góra Dobra została zbudowana, ale nikt nie postanowił już o niej opowiadać.
To historia o tym, jak pasja może wyrwać się poza miasto, dotrzeć do Panamy i Kenii, a potem cicho zniknąć, zostawiając po sobie tylko ślady entuzjazmu i kilkadziesiąt minut materiału, w którym słychać, że kiedyś naprawdę było się dobrze.