Marlena i jej życie w Norwegii: opowieść o codzienności, zmianach i kawałku siebie w kadrze
Marlena to kobieta, która najpierw przyszła do Norwegii jakimś bocznym tropem, a potem przypadkiem odkryła, że to może być jej miejsce. Początkowo była Polką z Holandii — tak przynajmniej mówiły jej pierwsze filmy, pełne czerwonych ulic, kolczyka w nosie i nieco chaotycznej energii młodej dorosłości. Już wted0 roku 2017 pokazywała świat, który nie był jeszcze całkiem jej własny, ale w którym zaczynała się czuć swobodnie. To było coś pomiędzy eksploracją a próbą wyjaśnienia sobie: kim jest teraz, skoro nie mieszka tam, gdzie się urodziła.
Przez pierwsze miesiące jej kanał przypominał osobiste notatki z podróży — vlogi z Polski i Holandii, weekendy w Oslo, zakupy w Primarku, które wydawały się wydarzeniem, a potem powoli, jakby niechcący, Norwegia zaczęła się w nią wtapiać. Doświadczenie stało się codziennością, a codzienność — treścią. W 2018 roku nagle pojawił się film o plusach i minusach życia w tej zimnej, wysokiej na fiordy krainie. Potem kolejny — o pracy, mieszkaniu i oszczędzaniu. I wtedy zrozumiała, że to, co robi, może mieć sens dla innych. Dla tych, co zastanawiają się, czy warto spróbować. Dla tych, co już tam są i szukają odgłosu znajomej duszy.
Jej historia to nie tylko narracja o życiu za granicą, ale o metamorfozie — najpierw jako kobiety, która uczy się Norwegii, potem jako przyszłej mamy, a w końcu jako matki. Związek, który kiedyś był tylko niewypowiedzianą obietnicą, wyłonił się z cienia filmów o ciążowych stylizacjach i wizyt w norweskich przychodniach. Imię "Adaś" pojawiło się pierwszy raz w 2020 roku, cicho, jakby z wahaniem, w tygodniowych vlogach o nowej mleczarce i pierwszych tygodniach życia noworodka. Wtedy świat Marleny się przesunął. Kamera, która kiedyś pokazywała zakupy i weekendowe wyjazdy, zaczęła uchwytywać zmęczenie, radość, kilogramy, które nie chciały odejść, i pytania, czy kiedyś wróci do siebie. Film o schudnięciu 28 kilogramów po ciąży był nie tylko instrukcją — był wyznaniem.
Z czasem pojawiły się nowe tematy, a stare milkły. Już nie rozmawia o Holandii, nie wspomina o przeszłości przed Norwegią. Wymazane zostały też vlogi z dzieciakami w roli głównej, wspomniane tylko raz, jakby przypadkiem, w 2018 roku — dziś to twarze z przeszłości, których nie widać. Z kolei imię siostry pojawia się od czasu do czasu — raz w Gdańsku, raz w Zakopanem, potem po dwóch latach ponowne spotkanie, pełne emocji i niepewności. A imię Bogumiła też się pojawia — na baby shower, potem jako znajoma fryzjerka — ale potem znika, jakby wypłynęła z historii, nie zostawiając śladu.
Każda duża zmiana w jej życiu była wierna dokumentowana. Kupno mieszkania — dwukrotnie, jakby los chciał, by to było trudniejsze niż się wydaje. Najpierw w 2021 roku — z radością, z wizjami wnętrza, potem w 2023 roku — z nowym filmem, jakby poprawiając wcześniejszą decyzję. W końcu sprzedała mieszkanie, bez hałasu, w jednym vlogu, z charakterystycznym spokojem: "Sprzedałam mieszkanie!" — i to było wszystko. Nie było dramy, tylko konsekwencja.
W 2022 roku pojawił się wątek operacji. Najpierw aluzje, potem diagnoza, potem walka — z systemem, z bólem, z emocjami. Czuć to było w tonie głosu, w milczeniach między słowami. W 2024 roku wróciła z Polski po operacji. Powiedziała, że "już po", ale nie była to triumfalna chwila — była ulgą, zmęczeniem, wdzięcznością. Później film o refundacji, o zwolnieniach lekarskich, o tym, jak to działa w Norwegii. Znów tłumacz, przewodnik, opiekun.
Jej największe sukcesy nie są tylko mierzone liczbami, choć jeden film — o zarobkach sprzątaczki w Norwegii — przekroczył 130 tysięcy wyświetleń, a film o wylądowaniu w szpitalu zbliżył się do 52 tysięcy. To były chwile, gdy wyższy poziom zaangażowania, dramat, szczerość — spotkały się z odpowiedzią. Ale sukcesem jest też, że przez osiem lat nie przestała mówić. Że pokazywała nie tylko dom, ale też trądzik, samotność, porażki i dni, kiedy "nic się nie działo".
Były też potknięcia — film zatytułowany "niewypał", inny — "niedokończony", bo przypadkiem usunięto koniec. Ale ona kontynuowała. Nawet kiedy zastanawiała się nad zamknięciem kanału, kiedy mówiła, że "myślę nad tym", pojawiała się z powrotem tydzień później, jakby dała sobie czas, a potem odpowiedź.
Jej tematy się zmieniały — z zakupów i modzie, przez macierzyństwo, do zdrowia, remontów i systemu opieki zdrowotnej. Już nie pyta, "co robię w wolnym czasie", tylko "dlaczego znów zmieniłam samochód" albo "czy wyjazd do Polski się udał". Jej świat stał się bardziej złożony, ale też bardziej autentyczny. Unika tematów polityki, wiary, wyznania — nie ma w jej filmach ojców, rodziców, męża, partnera. Są tylko wspomnienia, dzieci, siostra, lekarze, fryzjerki. I Adaś, który rośnie, uczy się jeździć rowerkiem, pomaga piec sernik.
Jej największe filmy to te, które łączą osobiste przeżycia z praktycznymi informacjami — o wydatkach, mieszkaniu, zasiłkach, operacji. To nie jest kanał rozrywkowy, ale terapeutyczny — zarówno dla niej, jak i dla widzów. A kiedy czasem mówi, że "nie wiem, czy wrócę do pracy", czy "czuję się samotna", to nie szuka pożałowania — szuka zrozumienia.
W 2025 roku została zwolniona z pracy. Powiedziała o tym spokojnie, w vlogu, jakby to było kolejne "co nowego". Remont, zdrowie, życie z dzieckiem — wszystko to nadal trwa, choć nie tak, jak planowała. Ale nadal kręci. Nadal dzieli się kawałkiem życia. I choć czasem mówi, że "wróciłam po przerwie", to tak naprawdę nigdy nie odeszła.
To opowieść o kobiecie, która zamiast uciekać, zaczęła budować — dom, tożsamość, kanał — z kawałków doświadczeń, pogodzenia z sobą i miejscem, które najpierw było obce, a teraz jest domem.