Alicja i jej wielkie rzeczy w Japonii
Alicja to ta, co rzuciła wszystko i przeprowadziła się do Japonii, jakby to było tylko zmienienie mieszkania z dzielnicy na dzielnicę, a nie kraju, kultury i półkuli. Mieszka w Tokio, gdzie codzienność to mieszanka sakur, kart kolekcjonerskich, i walki z jet lagiem, który najwyraźniej nie zna granic — nawet po dwóch przelotach tam i z powrotem. Jej kanał, wielkie mi rzeczy, zrodził się z pytania, które padało jak z automatu: „Ale jak to?”. I rzeczywiście — jak przeprowadzić się do kraju, którego języka się ledwo zna, gdzie nie ma nawet pewności, czy urodziny uda się świętować bez zakłóceń w Mario Kart, a menstruacja nie zepsuje planów? Alicja zaczęła od odpowiedzi na to pytanie, a skończyła na tym, że pokazuje światu, jak wygląda życie, w którym japońskie kanji ratują życie, a goście przyjeżdżający do mieszkania to powód do pierwszego clean with me w życiu — oczywiście z ironią i lekkim dystansem, bo nikt nie oczekiwał idealnego porządku.
Zanim trafiła do Japonii, Alicja pewnie mieszkała w Polsce, uczyła się, planowała i marzyła — bo marzenia to jedyna waluta, która działa bez przelicznika kursowego. Nie wiadomo, czym dokładnie się zajmowała, ale widać, że miała czas, by zgłębiać anime, karty kolekcjonerskie i książki o kotach z Shinjuku. Miała też kotkę, z którą rozłąka była bolesna — na tyle, że odwiedzanie kocich kawiarni stało się terapeutyczną częścią życia w obcym mieście. Jej początek w Japonii był pełen wyzwań, które najpierw wydawały się komedią błędów: trudności z wykupieniem recepty, niezdolność do zakupu Nintendo Switch 2, czy porażki w koszykówce podczas urodzin. Ale z czasem te drobne potknięcia stały się narracją o adaptacji — nie doskonałej, ale autentycznej. Pokazywała, jak trzęsienie ziemi nie musi być tylko przerażeniem, ale też pretekstem do pokazania, co trzyma się w plecaku awaryjnym. Pokazywała, że życie w Japonii to nie tylko piękne ogrody i kultura, ale też ceny w supermarkecie, które sprawiają, że człowiek zastanawia się, czy awokado to luksus, czy podstawowy produkt.
Kluczowym momentem w rozwoju kanału było nagranie filmu o tym, czy w Japonii jest drogo — film, który zdobył ponad 40 tysięcy odsłon i stał się punktem zwrotnym w zainteresowaniu publiczności. Od tamtej pory Alicja zaczęła częściej eksplorować codzienność, porównując realia japońskie z polskimi, pokazując nie tylko różnice, ale i podobieństwa, które pomagają poczuć się bliżej domu. Z czasem zaczęła dzielić się wiedzą o języku japońskim — najpierw przez prosty PDF z kanji, potem serią filmów o słowach, które "już znasz, a nawet o tym nie wiesz". Były to nie tyle lekcje, co przyjacielskie przypomnienia, że język nie musi być straszny, jeśli zaczyna się od słów takich jak pizza czy cheese. To podejście, lekkie i pełne empatii, przyciągnęło widzów, którzy nie tylko marzyli o Japonii, ale bali się jej.
Jej podróż nie była tylko fizyczna — to była też podróż kulturalna i emocjonalna. Pokazywała, za czym tęskni: za prostotą, za niektórymi jedzeniami, za bliskością, której nie zastąpi nawet najpiękniejszy ogród w Nezu Muzeum. Ale nie robiła z tego dramatu — tęsknota była elementem, a nie dominującą nutą. Gdy odwiedziła Polskę, jej film z weselem i warsztatami piernikowymi w Toruniu był jak oddech świeżości — przypomnienie, skąd się wzięła i kim była przed tym wszystkim. Wtedy po raz pierwszy pojawił się Paweł, z którym wygrywała w Mario Kart, i słodki piesek, którego dotąd nie było. To byli nowi członkowie historii — ludzie, którzy zaczęli się pojawiać, kiedy Alicja już nie była tylko "tą, co przeprowadziła się do Japonii", ale kimś, kto buduje życie.
Jej kanał ewoluował: z przypadkowych vlogów i unboxingów przeszedł do systematycznej narracji o życiu w obcym kraju. Zaczęła tworzyć tygodniowe vlogy, pokazujące nie tylko zwiedzanie, ale i naukę języka, zakupy, porządki i emocje. Czasem brała udział w akcjach charytatywnych, jak transmisja "azjatycki miesiąc", pokazując, że jej pasja może służyć czemuś większemu. Ale nie wszystko trwało długo — osoby takie jak Ola, wspomniana przy kartach kolekcjonerskich, czy Łukasz, który pomógł w materiale z Koyasan, przestały się pojawiać. Ich obecność była chwilowa, jak goście w życiu, którzy zostawiają ślad, ale nie zostają.
Alicja nie unika tematów, ale nie mówi o wszystkim. Nie porusza prywatnych relacji, nie komentuje polityki, nie mówi o finansach ani o pracy — to, czym się dokładnie zajmuje w Japonii, pozostaje zagadką. Ale nie przeszkadza to w budowaniu zaufania, bo mówi o tym, co widzi, czego doświadcza, czego się boi i czego kocha. Jej największe sukcesy to filmy o językach, ceny w supermarkecie i vlogi z Universal Studios, które pokazały, że można być dorosłym człowiekiem i nadal jeździć kolejkami za Hogwartem. Jej największe potknięcia? Może to, że czasem dźwięk był słaby, a film nie idealnie wyreżyserowany — ale ona sama to przyznawała, obiecując poprawę. I poprawiała.
Jej widzowie oglądali ją, gdy otwierała karty Frieren, gdy trzęsła się w rollercoasterze, gdy gotowała shabu shabu, a nawet gdy zgubiła portfel i przekonywała się, że Japonia wciąż jest jednym z najuczciwszych miejsc na świecie. Byli z nią, gdy świętowała Wigilię w Tokio, tworząc pierogi z japońskich składników, i gdy pierwszy raz spała w hotelu, gdzie ściany były zrobione z mang. Każdy film był krokiem dalej — nie tylko w przestrzeni, ale w dojrzewaniu jako twórczyni i jako osoba.
Alicja nie twierdzi, że ma wszystko ogarnięte. Ale ma wszystko sfilmowane — i to właśnie z tego powodu jej historia wydaje się taka prawdziwa.